فضای باغ هوای بهار ایران داشت                   مگر نسیم فرح بخش زان دیار آمد

دل قوی که نیارستم از وطن کندن               بمانده در وطن و جسم ناتوان اینجاست

به خویش گفتم بیرون روم من از ایران        کنم ز دیده و اندیشه دور یک چندش

روم به کشوری آباد و ملک آزادی             مگر خلاص کنم جان خویش از بندش

کنون که دور شدم زو به خود چو می نگرم     ز جان و دل شده ام بیش آرزومندش

روی دل سوی وطن دارم و پا سوی دگر     از قفای است رهی را که چنین می سپرم

دل من زنده و خرم به هوای او بود           نیست اندر سر شوریده هوای دگرم

مراست قبله ایران و هر کجا گذرم       به کعبه وطن خویشتن بود نظرم

به سوی ایران هر جا روم نماز کنم      که نیست جز وطن خویش قبله دگرم

فراق یار مرا بس نبود و هجر وطن      که تب به جسم من زار و ناتوان انداخت

بنای مهر وطن در نهاد خلق نهاد         خود آنکه روز ازل طرح آشیان انداخت

تا ساعت آخری که جان یار من است      خدمت به تو کردن ای وطن کار من است

فرض است که قرض خود ادا باید کرد     من مدیونم، وطن طلبکار من است

برگو به آن که حب وطن را شعار کرد      مهر وطن به خود نتوان انحصار کرد

نرود عشق وطن از دل و جانم بیرون      که سرشته است به مهر وطن آب و گل ما

بسیار کردم سفر و باز گشته ام                  مهر وطن کشیده عنان و مهار من

این کوهسار بی علف و دشتهای خشک     حقا که هست باغ من و لاله زار من

در دل بماند آرزوی خدمت وطن                     بنگار بر مزار من این یاردگار من

نوشته شده توسط پارسا در شنبه بیست و هفتم مهر 1387 |