اسارت قوم یهود توسط « نابوکد نصر دوم» که در تاریخ های فارسی و عربی به نام بخت النصر یاد شده است انجام گرفت. او بین سالهای 605 تا 562 پیش از میلاد زندگی می کرد و پسر « نابوپولسر» بود. « نابوکدنصر» پس از پیوند زناشویی با دختر « کیاکسار» پادشاه ماد، قدرت و نیروی بیشتری یافت و در سال 605 پیش از میلاد مسیح فرعون مصر را در « گرکمیش» شکست داد. « نخائو» دوم به یهودیان متوسل گشت و قوم یهود در 597 شورش کرد. « نابوکرنصر» به محاصره طولانی اورشلیم پرداخت و انجا را گرفت و هزاران نفر از بزرگان و صنعتگران یهود را به بابل برد و پادشاه جدیدی بر آن گماشت، اما یهودیان پس از 10 سال بار دیگر با مصر متحد گشتند. نابوکدنصر این بار اورشلیم را گرفت و آنجا را ویران کرد و آتش زد و بیشتر مردم آنجا را به بابل کوچ داد و ارمیای نبی که از این کشتار تاریخی جان بدر برده بود وقوع این اسارت را پیشبینی کرده بود. قوم یهود بهنگام اسارت در بابل به امید آمدن کسی بودند که آنها را از اسارت نجات بخشد و این امید تقریباٌ 70 سال بعد هنگامی که کوروش بابل را گرفت تحقق یافت و کوروش 2 سال پس از فتح بابل اجازه داد تا قوم یهود به میهن خود بازگردد. پیشوایان یهود چون « آرمیا» و « حزقیال» همواره به قوم یهود امید آزادی میداند و از این رو یهودیان انتظار می کشیدند. « اشعیاء نبی» همه جا برای کوروش تبلیغ می کرد و او را مردی شکست ناپذیر اعلام کرده بود.

نوشته شده توسط پارسا در جمعه پانزدهم شهریور 1387 |